Preventieve opvoeding

Veel ouders vrezen dat hun kind door een vreemde ontvoerd of sexueel misbruikt zou kunnen worden. Je krijgt angst als je van dergelijke gevallen in de krant leest, alhoewel vreemde daders eerder de uitzondering zijn. Vandaar ook dat het niet volstaat voor onbekenden te waarschuwen. We weten, dat de daders vaak uit de direkte sociale omgeving van het meisje of de jongen komen. Hier preventief te werk te gaag is voor de meeste ouders moeilijk, want ze willen natuurlijk niet dat hun kind overdreven bang of schichtig wordt en willen geen vertrouwensrelaties verbreken.

Maar moeders en vaders, überhaupt alle volwassenen, kunnen een heleboel doen om meisjes en jongens te beschermen:

Kinderen zijn van ons, de volwassenen, afhankelijk; daarom dragen wij de verantwoordelijkheid ze niet aan onze behoeften en onze wil te onderwerpen, maar ze serieus te nemen met hun eigen wezen, hun eigen wil, hun zelfbeschikking en hun persoonlijkheid en hun volwaardigheid als kleine mensen te respecteren.

Een dergelijke houding is de basis van iedere preventie, ze moet een natuurlijk bestanddeel van de opvoeding zijn, al vanaf de geboorte.

Meisjes en jongens hebben sterktes en energie, veel capaciteiten, een goed ontwikkelde wil en gevoel voor wat goed voor hen is. Het valt ons soms zwaar, deze sterktes te erkennen en aantemoedigen. Eigenzinnige kinderen zijn vermoeiend, ze vragen uitleg, ze willen vaak niet zo als wij willen. Het is duidelijk dat volwassenen grenzen mogen en moeten trekken: “Tot hier en niet verder!”

Maar dit recht op het trekken van grenzen geldt ook voor kinderen.

(Bron:Gegen den sexuellen Missbrauch an Mädchen und Jungen. Ein Ratgeber für Mütter und Väter, uitgegeven door het AJS.)